Figurek malowanie.

 Parkinsony, pędzle i chińska magia za grosze.

Powiem wam szczerze: z malowaniem figurek jest jak z oddawaniem moczu pod wiatr. Albo masz technikę i trafiasz w cel, albo całe życie chodzisz z popryskaną mordą. I to nie jest teoria z internetu, to są wnioski poparte moimi własnymi, mokrymi od tego wiatru oczami.

Pół wieku. Pięćdziesiąt lat męczę się w tym, co dorośli ludzie nazywają „modelarstwem”, a co moja żona kwituje krótkim: „znowu te zabawki?”. Przerobiłem wszystko: kartony, plastiki, modele zdalnie sterowane... Ale nic, absolutnie NIC, nie niszczy psychiki tak skutecznie jak malowanie tych małych, plastikowych skur… znaczy ludzików.

Dla dobra własnego zdrowia psychicznego staram się to robić rzadko. Dlaczego? Bo mam przypadłość, którą roboczo nazywam „trzęsawką łap”. Jak ktoś patrzy z boku, jak ja walczę z pędzelkiem, to od razu myśli: „Oho, stary nieźle daje w szyję, pewnie od rana na obrotach”. A ja po prostu tak mam! Ręce mi latają, jakbym grał w marakasy w zespole mariachi.

Dlatego nienawidzę pędzlowania. Wolę aerograf. Pędzlować to se można okolice odbytu w szpitalu, i to nie farbką Citadel, tylko gencjaną!

No i jak z tym żyć? Widziałem te wszystkie tutoriale na YouTube. Ci goście mają figurki na jakichś korkach, podstawkach, cudach-wiankach. Odpaliłem więc swoją piekielną maszynę, drukarkę 3D. Coś tam narysowałem, coś pomierzyłem... wyszło stabilnie. Taka „podtrzymka” dla moich drżących rąk. Byłem z siebie dumny, dopóki nie zajrzałem na to legendarne Temu.

Słuchajcie, kosmos. Znalazłem tam taki uchwyt, że NASA by się nie powstydziła. Dodatkowe obrotowe oparcie na palce, ergonomia, stabilizacja... Cena? Dwadzieścia dukatów. Przecież za tyle to mi się nawet komputera i drukarki nie opłacało z prądu wybudzać! Samo rysowanie projektu kosztowało mnie więcej kawy niż ten gotowiec.

Słuchajcie, ale to Temu... to nie jest zwykły sklep. To jest cyfrowy odpowiednik tego gościa z bazaru, który otwiera poły płaszcza i mówi: „Pst, chcesz zobaczyć coś co ci zryje banię ?
Mam też zestaw do otwierania kokosów i skarpetki, które świecą w ciemności”.

Wchodzisz tam tylko sprawdzić cenę pędzelka. Pięć minut później masz w koszyku :

• Ten uchwyt do figurek (za grosze!).
• Magnetyczną poziomicę do przycinania brwi.
• Dildo z funkcją bluetooth działające pod Linuxem.
• Nadmuchiwaną replikę katedry Notre Dame w skali 1:500.

Cena? Dwadzieścia złotych za wszystko. Przecież to jest obraza dla zasad logiki! Za te pieniądze to chiński inżynier musiał to zaprojektować, maszyna to musiała wypluć, a potem ktoś to zapakował
w tę ich legendarną folię. Ta folia jest niesamowita. To jest jedyny materiał na świecie, który przetrwa wybuch jądrowy i upadek z orbity, a w środku Twoja paczka wygląda, jakby przejechało po niej stado zdezorientowanych słoni. Ale otwierasz to... i to DZIAŁA.

To ustrojstwo do malowania ludzików przyleciało do mnie przez dwa oceany, trzy strefy czasowe
i pewnie płynęło na grzbiecie tresowanego delfina, a i tak wyszło taniej, niż jakbym sam miał podnieść tyłek i iść po piwo do Żabki. Za 20 dukatów dostałem technologię, przy której moja drukarka 3D wygląda jak liczydło przy komputerze z NASA.

Najgorsze jest to śledzenie paczki. Dostajesz powiadomienie: „Twoja przesyłka opuściła port w Szanghaju”. Potem: „Twoja przesyłka minęła Kazachstan”. Aż w końcu: „Twoja przesyłka jest u sąsiada, który Cię nienawidzi”. Ale jak już ją wyrwiesz... Panowie, ta chwila, gdy wkładasz figurkę
w ten chiński uchwyt i ona nagle przestaje latać jak liść na wietrze... To jest ten moment, w którym wybaczasz im wszystko. Nawet to, że teraz prawdopodobnie jakiś algorytm w Pekinie wie o moich trzęsących się rękach więcej niż mój lekarz pierwszego kontaktu.

Jak to działa? Panie i Panowie – to jest złoto! Figurka siedzi sztywno, ten karbowany uchwyt robi taką robotę, że moje dłonie nagle przypomniały sobie, co to znaczy spokój. Jeśli też się tak męczycie
z „ludzikami”, to kupujcie to bez pytania. Te parę groszy uratuje wam resztki godności.

Dobra, kończę, bo za oknem piździ jak w Kieleckiem. Wieczór późny, idę sprawdzić, czy z tym oddawaniem moczu pod wiatr to faktycznie tylko kwestia techniki...