Maszyna do ssania i dmuchania.

Nie poleciały. Znaczy łzy.

Ile można mieć w domu odkurzaczy?

Do psa, żeby zbierał sierść.

Do warsztatu, żeby zbierał wióry.

Do samochodu, żeby zbierał frytki spod fotela.

Z mopem, żeby udawać, że myjesz podłogę.

I oczywiście… osobny do stołu w modelarni i drukarki 3D.

Bo jak wiadomo – drukarka 3D bez dedykowanego odkurzacza to jak modelarz bez pudełka „przyda się”. Niby można żyć, ale po co się tak męczyć?

No i przeglądam sobie Temu. Jednym okiem patrzę, czy mi się filament nie kończy, drugim czy mi nogi nie śmierdzą, a trzecim – bo modelarz zawsze ma trzecie oko do okazji – widzę GO.

Mini odkurzacz. Tego jeszcze nie mam.

Czy muszę mieć?

Nie wiem. Ale skoro nie mam, to jak mam wiedzieć, czy nie muszę?

Jako że dorabiam jako roznosiciel pizzy na platformie wiertniczej – wiadomo, branża modelarska nie utrzyma człowieka – stwierdziłem: biorę.

Ale najpierw napisałem do majfrenda:

– Dobrze ciągnie?

Odpisał:

– Aż łzy lecą.

No to klik. Kilka dukatów poleciało na wschód szybciej niż projekt, który miał być „na weekend”.

Paczka przyszła. Na pudełku wielki napis:

3 IN 1 VACUUM CLEANER

Patrzę… wlot i wylot. Ssanie i dmuchanie. To są dwa.

Gdzie jest trzecie?

Chyba że jak połączę wlot z wylotem rurką i odpalę, to zrobię perpetuum mobile i będę drukował za darmo. Innej opcji nie widzę.

W środku :

• jednostka główna,
• lejek do… no do dmuchania,
• zbiornik z filtrem,
• rurka,
• szczotka,
• USB-C, czyli już prawie NASA.

Pierwsze wrażenie?

Typowa chińszczyzna. Ale taka uczciwa. Nie udaje Makity. Plastik lekko trzeszczy, jakby mówił: „nie ściskaj mnie za mocno, mam uczucia”. Ale składa się. Działa. To już sukces.

Test dmuchania – no powiem tak… z Pornhubem to nie konkuruje.

Test ssania – łzy nie poleciały. Majfrend trochę podkolorował.

Ale… odkurza. To nie jest Kirby. To nie jest sprzęt, którym odkurzysz halę produkcyjną.

Ale do klawiatury? Idealny. Do komputera? Jak znalazł.

Do stołu w modelarni, gdzie masz więcej balsiano depronowego pyłu niż powietrza? Robi robotę.

Do czyszczenia Bambusa? Mały, poręczny, nie straszysz nim drukarki jak wielkim warsztatowym potworem.

I właśnie o to chodzi.

Bo my, majsterkowicze, modelarze i drukarze 3D, nie kupujemy rzeczy dlatego, że są potrzebne.

My kupujemy rzeczy, bo są "technicznie uzasadnione emocjonalnie".

Czy był mi potrzebny kolejny odkurzacz? Absolutnie nie.

Czy żałuję? Absolutnie też nie.

Za te kilka dukatów – wystarczy w zupełności.

A jak się zepsuje?

To przynajmniej będę miał pretekst, żeby kupić wersję 4 IN 1.

Dedykuję "Wielebnemu", który dzisiaj pochował swojego odkurzacza. :)
Krzysiu, a może taki ???. Bea - :) dzięki.

Niemce we wiosce

Po starym i leciwym zestawie TAMIYI Hanomag Sdkfz 251 zostały mi "ludziki", może najwyższego lotu nie są, ale postanowiłem coś z tym zrobić.

Kawałek styroduru na podkładkę, z tego też powstał ceglany murek, trochę desek po lodach, jakieś resztki z innych modeli z okresu WWII takie jak beczka, skrzynka narzędziowa.
Niemcy malowani starymi Humbrolami, reszta, czyli ziemia, deski, mur itd to Tamiye. Ramka z listew pozyskanych w kościele pod wezwaniem świętego Castorama.

Szuszarka, tfu suszarka

 Taka do filamentu.

Powiem tak – łysy kupił… suszarkę.

Tak. Ja. Łysy. Suszarkę.

Ironia losu level: Pantene.

Walka z wydrukami na Bambusie przypomina momentami MMA – tylko zamiast przeciwnika masz… siebie. Druk 3D to nie hobby. To jest psychotest. I krótka, szczera rozmowa z kumplem, któremu przy pomocy kija bejzbolowego wcisnąłem kiedyś drukarkę Anycubica.

Po dekadzie druku doszedłem do wniosku, że może jednak nie wszyscy na forach są w sektach i suszarka do filamentu to nie mit jak Yeti czy działający support producenta.

Marek – ten od Anycubica – pokazał mi dwa wydruki. Ten sam element. Te same ustawienia. Ten sam filament. Jeden przed suszeniem – dramat. Drugi po suszeniu – poezja.

Od tej chwili Marek chodzi dziwnie uśmiechnięty, coś sapie pod nosem i przy każdej okazji wyzywa mnie od ...synów. Ale ziarno zostało zasiane.

Do tej pory wszelkie sugestie suszenia omijałem szerokim łukiem. Jak Ślązak grupkę „lokalnych patriotów sosnowieckich” z łańcuchami w rękach. Coś jak Pruszków kontra Wołomin – teoretycznie Polska, praktycznie wojna domowa. Ale dobra. Popatrzyłem po internetach. Poczytałem.
Pooglądałem produkcje filmowe o tym, jak ekscytującym zjawiskiem może być zawilgocony filament. Na mszę też dałem. W tej intencji.
Decyzja zapadła.
Marek podał model, cenę w dukatach i – oczywiście – wskazał najlepszy sklep na naszej planecie: aledrogo.

Znalazłem.

Nie na aledrogo.
U innego łysego. U Bezosa.
Łysy łysego nigdy ten tego… więc mówię: a niech się wzbogaci na mojej krwawicy.
Na aledrogo: 128 dukatów.
U Łysego na Amazonie: 70 dukatów, razem z kurierem konnym.
I teraz hit – koń przyjechał po 16 zdrowaśkach. Szesnaście godzin.
Amazon działa szybciej niż moje postanowienia noworoczne.
Dobra, koniec lania wody. Przejdźmy do ołtarza… znaczy: konkretów.

W pudełku :

• suszarka,
• zasilacz,
• kawałek teflonowej rurki (żeby filament miał luksus),
• instrukcja… i uwaga – nawet kilka zdań w polskiemu językowości. Szok kulturowy.

Rozpakowałem.
Włączyłem.
Filament zapodałem.
Maszyna prosta jak deska sedesowa.
Podnosisz klapę.
Wkładasz filament.
Zamykasz. Ja często zapominam o zamykaniu :) i ręców po..... nie myję, nie myję bo mam czystego.
I zaczyna się walka z czterema przyciskami.
Czterema!
Jeden włącza.
Drugi wybiera tryb.
Trzeci i czwarty pozwala dodawać lub ujmować, czyli ... wybierać.
Ustawia czas – do 24 godzin, co pół godziny, bo przecież żyjemy w cywilizacji.
Temperatura, a właściwie materiał : 61, 63 albo 75 stopni.

Instrukcja mówi, co do czego – więc nie zgadujesz jak przy totolotku.
Można podpiąć rurkę teflonową i drukować bezpośrednio z suszarki.
Drukarka ciągnie druta jak Malwina na poboczu.
Sama suszarka – solidna. Plastiki nie trzeszczą, wnętrze z amelinium, bęben kręci się lekko jak sumienie pisiora.
Popracowała kilka godzin.
Wysuszyłem jednego PET-a.
Nie wiem po co, ale wysuszyłem.
Zrobiłem wcześniej klasyczną łódkę – zobaczymy, czy po suszeniu wypłynie, czy pójdzie na dno jak moje oszczędności.

O zachwytach jeszcze nie będę prawił – bo testy trwają.
Ale wiem jedno.
Wiem, z czego NIE jestem zadowolony.
Ta suszarka wyje.
Świst powietrza jak komputer z wentylatorami czyszczonymi ostatnio za rządów SLD.
Stoi obok – jest irytująca. Nie tragedia.

Ale jakby ktoś odpalił odkurzacz… tylko bez sprzątania.

Reasumując, 70 PLN-ów, chyba nie jest źle. Marek już kupił drugą :), tym razem u Bezosa.
Link : Suszarka na Amazonie 

Może cos jeszcze o tej maszynerii napiszę.

 

 

ToTo-32 "Artu" - oblot modelu

Krótki film z pierwszych lotów Artu.

W pełnej rozdzielczości chyba lepiej kliknąć w Youtooba. :)

ToTo-33 Zero - model treningowy - uzupełnienie.

Przedstawiam uzupełnienie dla modelu ToTo-33 Zero. Jako że platforma ma być uniwersalna, dlatego też dorobiłem mu usterzenie motylkowe zwane też usterzeniem Rudlickiego.

Na poniższych fotografiach rysunki projektu, wydruków itd. Myślę że objaśnianie na tym poziomie zaawansowania chyba nie jest potrzebne, wystarczy wydrukować, skleić lub też skręcić ze sobą obie połówki usterzenia i zamontować je w samym kadłubie. Połówki możemy ze sobą złączyć z pomocą dwóch kawałków filamentu, z którego model będzie drukowany.
Stosowne otwory montażowe są gotowe.  

Gdyby ktoś był chętny to pliki stl można pobrać z adresu : https://motylasty.pl/toto33.html

Temu wiertarka.

 Wiertarka z Aliexpressa – czyli jak NIE potrzebowałem, ale KUPIŁEM

Proszę państwa…Ja mam 32 wiertarki. Trzydzieści. dwa. Bo kto debilowi zabroni być bogatym ?
Bo są potrzebne, bo różne dziury mam do zrobienia, bo w różnych materiałach, bo nie samymi szpilkami człek żyje. To nie jest warsztat, to jest schron przeciwatomowy dla wierteł.

I wtedy… reklama ALIEXPRESSA.

Ta reklama nie pyta „czy potrzebujesz?”. Ona wie, ona jest pewna. Ona mówi: „ilu byś nie miał wiertarek, właśnie tej potrzebujesz w tej chwili, umysł i rozsądek  z tym nie ma nic wspólnego, otwórz swe serce” No więc wydałem jakieś czterdzieści dukatów, żeby „zapoznać się z nową wiertareczką”.

Zapoznać się! Jakby to była randka, a nie chińskie narzędzie, które przychodzi statkiem wolniej niż list gończy.

Na zdjęciach? CUDO

Błękitny kolor – taki „elektryk po terapii”.
Kompaktowa – jakby ktoś skurczył wiertarkę w pralce
Cała metalowa – bo jak metal, to od razu męsko.
I borkop z kluczem – od 0,3 do 4 mm…
Czyli chirurgia precyzyjna, a nie wiercenie.

No i teraz kluczowy moment: dwa piwa Karmi. Bezalkoholowe, ale umysł już na urlopie.
Spity jak pawian sokiem bananowym klikam: KUP TERAZ. Czy jakoś tak, wpadło do koszyka.
Pyk. Konto: „było miło”.

A ja przez kilka dni:

• bieganie do okna
• nasłuchiwanie kuriera
• brak snu

Jakbym czekał na pierwsze dziecko, a nie wiertarkę z Aliexpressu, albo jakiegoś Temu.
Przychodzi. Pudełko… Kartonu tyle, co honoru u "pisowca".
Jakość taka, że jakbyś kichnął, to by się samo otworzyło.
Mówię: dwa prochy na uspokojenie, dwie zdrowaśki i rozpakowuję.

Wew środku:

• instrukcja (taka, że bardziej filozoficzna)
• wiertarka
• zasilacz
• klucz

Biorę do ręki…

I mówię: oho!
Leży dobrze.
Ciężar ma – jak Kałasznikow w wersji mini.
Czuć solidność.
Zasilacz za to malutki, kabelki krótkie… No ale wiadomo – Ali.

Tu wszystko jest „na styk”, jak budżet pod koniec miesiąca.

Dane techniczne?

Brzmią jakby ktoś je pisał po trzech energetykach:

• 3 do 12V
• 2A
• płynna regulacja
• wiertła od mikroskopu do „może się uda”, czyli od 0.3 do 4 mm średnicy

Jak pracuje?

Krótka obudowa – super do ciasnych miejsc.

Wyłącznik z tyłu…

BO OCZYWIŚCIE.

Zawsze tam, gdzie nie chcesz. Pisałem o tym w artykule o "pedale".

Leży stabilnie, moment obrotowy jest.

Wierciłem plastik, drewno, frezowałem, szlifowałem…

I teraz najlepsze :
DZIAŁA.
Nie wybuchła.
Nie spaliła się.
Nie uciekła do Chin.

Czy potrzebowałem 33. wiertarki?    NIE.
Czy jestem zadowolony? ................. TAK. I to jest najgorsze.

Festiwal modelarski Bytom 2026

 Powiem krótko, grzechem jest nie pojawić się tam.

Pedał modelarski

 Pedał. Tak. Normalny, faktyczny, rzeczywisty i najprawdziwszy. Pedał.

Zanim ktoś się zagotuje – spokojnie. Nie dzwonimy po prawnika, nie wzywamy Twittera, nie robimy marszu oburzonych i goownoburzy na Szajsbooku. Mówię o peda­le. Tym do naciskania nogą. Mechanicznym. Legalnym. Bez poglądów i orientacji.

Bo ja jestem prostym człowiekiem. Jak coś ma nazwę, to ją stosuję. To jest pedał. Jak młotek – młotek. Jak wiertarka – wiertarka. Jak ja w poniedziałek – wrak człowieka.

I teraz pytanie: po co mi pedał?

Otóż, drogie państwo, jeśli jesteś modelarzem, majsterkowiczem albo twórcą ludowym z YouTube’a,
to znasz ten dramat. W jednej ręce trzymasz element, w drugiej szlifierkę, a w trzeciej… no właśnie, nie masz trzeciej ręki, bo nie jesteś ośmiornicą ani politykiem.

A włącznik? Oczywiście, że od dupy strony. Zawsze. Co pokazałem na fotografiach poniżej.

Projektanci tych narzędzi muszą być ludźmi, którzy w życiu niczego nie używali. Oni projektują włączniki tak, jakby mówili:

– „A teraz, użytkowniku, pokaż swoją zręczność. Zrób jogę palców. Udowodnij, że zasługujesz na 10 tysięcy obrotów.”

Bo najpierw :

• włącz,
• ustaw obroty,
• nie upuść modelu,
• nie przewierć sobie dłoni,
• nie zrób z palca kiełbasy krakowskiej.

A to są maszyny wysokoobrotowe. One nie startują jak diesel zimą. One idą od zera do „chirurgia plastyczna” w pół sekundy.

I często jest tak, że lepiej wpierw przyłożyć narzędzie, a dopiero potem je uruchomić.

Ale wtedy… brakuje tej jednej, magicznej kończyny. Trzeciej ręki. Albo i czwartej – zależy od poziomu stresu. Olśniło mnie, bo akurat zgarbiony zerkałem jak mi nogi śmierdzą.

Przecież maszyny do szycia tak działają!

Ręce wolne, nogi pracują, a głowa… no, głowa i tak jest zajęta myśleniem, czemu znowu coś spierd…liłem.

Proces myślowy przeszedł w proces zakupowy.

Udałem się do kościoła pod wezwaniem świetnego Castorama.

Tam, przy ołtarzu pełnym dewocjonali o duchowości elektrycznej, dokonałem wyboru,
przy wyjściu z owego kościoła uiściłem stosowną ofiarę bliską naturze wymiany handlowej,

ciężko zarobione dukaty za kabel, wtyczkę, gniazdko i przycisk dzwonkowy w wersji dla ubogich,
bez ramki, bo ramki są dla burżujów. „ A paragon to se wsadźcie „ - pomyślałem, szczęść Bosh-e.

Wróciłem do swej stajenki modelarskiej, odpaliłem mózg elektronowy, SketchUp poszedł w ruch.

Szybki szkic. Projekt pedała.  Bambus. Drukarka 3D.

W tle warstwy natury muzycznej, by przyćmić delikatny i zarazem ożywczy szelest Bambusa  Kraftwerk – „Tour de France”, bo rowery, a jak rowery to i pedały muszą być. 

Klimat jak w enerdowskim laboratorium Trabanta lat 80, tylko piwo cieplejsze, znaczy piwo normalne tylko zawarty w nim bezalkohol jakiś taki cieplejszy był.

Kolory?

Czarno-czerwone.

Żeby pasowało. Do wszystkiego.

I do… no… powiedzmy… , co najważniejsze – do wysokich czarno czerwonych szpilek Christian Loubotin😏. Jak poprosicie to fotkę wstawię.

I jak to działa?. No jak?

Ruki swabodnyje!, Ręce wolne, noga klika, narzędzie rusza wtedy, kiedy ja chcę.

Zero gimnastyki, zero stresu, zero modlitw do patrona modelarzy.

Morał?

Czasem rozwiązanie problemu nie leży w rękach. Czasem… leży pod stołem.

Elementy projektowane, ramka, obudowa górna i podstawa.

I wszystkie mają włączniki od dupy strony.

Części składowe.

Po zmontowaniu.

Dziękuję B... wiadomo za co :), dobranoc i moc pozdrowień dla środowisk ge….jowskich. 

Projektantów Proxxona, Dremela, Parksidea i innych pozdrowię, jak w końcu zamontują ten cholerny włącznik tam gdzie ma być, czyli pod palcem – no tym od grzebania w nosie.

Świat ogarnięty oczami, czyli unboxing lupy nagłownej Parkside

 Krótka o wzroku rozprawka.

Opowieść o człowieku, któremu się wydawało, który kiedyś miał wzrok… a dziś ma wspomnienia po wzroku i klasyczne niemieckie porno na słuch jedynie bierze, a tekstów w owych filmach nie za wiele.

Kiedyś widziałem tak ostro, że mogłem czytać ogłoszenia parafialne siedząc w samochodzie na parkingu przy kościele. A dzisiaj? Dzisiaj jak coś widzę wyraźnie, to znaczy, że stoi za blisko albo już mnie boli. Mój wzrok nie pogarsza się stopniowo – on po prostu odchodzi w otchłań, bez pożegnania.

Teraz patrzę na świat i zastanawiam się:

• to jest detal czy halucynacja?
• to jest rysa czy włos?
• to jest kobieta w kozakach na szpilce czy baba w kaloszach?

Bo tak, mój wzrok osiągnął poziom, na którym kalosze i kozaki różnią się głównie narracją, nie obrazem. Kolor się zgadza – resztę mózg dopowie. Mózg, który sam ma już swoje lata i działa w trybie: „a, kur..., nieważne”.

W modelarstwie jest jeszcze lepiej. Tam mój wzrok nie tylko mnie oszukuje – on mnie wystawia. Siedzę, składam, patrzę… i myślę, że jest idealnie. Odkładam. Zakładam lupę. I nagle widzę, że ten model wygląda jakby był składany w trakcie podróży składem towarowym na trasie Kielce - Sosnowiec

Tradycyjne okulary? One są dziś bardziej symboliczne. Zakładam je po to, żeby oczy wiedziały, że się staram. Realnie pomagają tyle, co mówienie „no trudno” przed porażką.

Lupa stołowa? Super rozwiązanie, jeśli chcesz jednocześnie:

• widzieć detal
• garbić się jak znak zapytania
• i zastanawiać się, kiedy strzelą ci plecy

Dlatego kupiłem lupę nagłowną. A właściwie… Lidl mi ją sprzedał, bo wiedział, że prędzej czy później tam trafię. Parkside. Cena uczciwa. Trochę ciężko zarobionych dukatów na to poszło.
Jakość? Ku mojemu zdziwieniu – lepsza niż moje oczy.

Zakładam to ustrojstwo i nagle… szok. Widzę.  Normalnie widzę.

Spojrzałem w lustro, faktycznie mam tych parchów na pysku trochę, a cały czas myślałem, ze to jedynie muchy. Nie „chyba”, nie „wydaje mi się”. Widzę TAK, że aż mnie to obraża.
Bo się okazuje, że problemem nie był świat. Problemem byłem ja.

Plastik solidny. Guma na czole. Guma na uszach. Nos potraktowany delikatniej niż moja samoocena po pięćdziesiątce. Organ węchny przeżył. Godność – już niekoniecznie, bo wyglądam w tym jak technik z czeskiego filmu science fiction klasy B, ale coś za coś.

Regulacji jest tyle, że mogę ustawić tę lupę dokładniej niż swoje życie. Kąt, odległość, LED – wszystko. Zakres 45–65 mm, czyli dokładnie tyle, ile dzieli moje oczy od rzeczywistości, której już nie ogarniam.

Powiększenia ?

• 1x – „aha”.
• 1,5x - "a o to chodziło"
• 2x – „dobra dobra”.
• 2,5x - "no bez flaszki nie da rady"
• 3x – „o świety Panie w Marcepanie, kto to tak spier… lił? Aha… ja.”

I wtedy przychodzi refleksja. Ta lupa nie poprawia wzroku. Ona demaskuje. Ona pokazuje prawdę. Brutalną. Bez filtrów. Że ręce już nie te. Oczy już nie te. A precyzja? Precyzja wymaga dziś baterii AAA i modułu diodowego doświetlającego przed oczny obszar egzystencji.

Używam jej regularnie. Leży w modelarni. Zawsze pod ręką. Jest moim ostatnim bastionem godności. Bo dzięki niej mogę jeszcze udawać, że panuję nad detalem.

Ale z daleka?

Z daleka dalej mylę kalosze z kozakami na szpilce. Z daleka świat jest jak mój wzrok – pełen domysłów.

I wiecie co? Już się z tym pogodziłem.

Bo w skali 1:10 widzę perfekcyjnie.

A świat w skali 1:1… niech sobie sam założy lupę.

ToTo-32 Artu - model halowy

 

ToTo-33 Artu jest konstrukcją eksperymentalną, zaprojektowaną z myślą o lataniu akrobacyjnym, gdzie kluczowe znaczenie mają precyzja sterowania, sztywność przy niskiej masie oraz odporność konstrukcji na wielokrotne obciążenia dynamiczne. Model powstał jako próba zastosowania nowego, wcześniej przeze mnie nieużywanego materiału piankowego, który w założeniu miał połączyć elastyczność
z trwałością, istotną w intensywnym treningu figur akrobacyjnych.

Do budowy wykorzystano płytę PICHLER o grubości 3 mm. Materiał ten charakteryzuje się bardzo zwartą i jednorodną strukturą, wysoką elastycznością oraz znaczną odpornością na pękanie i kruszenie, typowe dla klasycznego depronu. Dzięki tym właściwościom konstrukcja lepiej znosi przeciążenia powstające podczas gwałtownych zmian kierunku lotu, snapów, harrierów oraz manewrów 3D wykonywanych przy niskiej prędkości postępowej.

Więcej o modelu, jego budowie na : https://motylasty.pl/toto32.html